YAZARLAR

İMBAT

Güçlü ÇEZİK

ATATÜRK ORDUDAN İSTİFA ETTİ

[25-02-2010]

Geçmişi bilmeden günümüzü anlayamazsınız.

İşgal yıllarında yabancı devletler Anadolu'ya yüzbinlerce asker yığmaya gerek görmediler hiç. “Kan dökmeden” işgal etmenin kolay bir yolu vardı çünkü. “Son Osmanlı Padişahı”nı, hükümeti, meclisi avuçlarına almışlardı önce. İstanbul ve Anadolu'daki “yerli işbirlikçiler”e tutuklama talimatları veriyorlar, o işbirlikçiler de her talimatı eksiksiz yerine getiriyordu. Bugün sözde “demokratikleşmemizi” çok isteyen o ülkeler, nedense önce Meclis'imizi kapatmışlar, suçsuz vatansever aydınları ve devlet yöneticilerini sorgusuz sualsiz tutuklamaya, “Malta” adasına sürgüne yollamaya başlamışlardı.

Devlet kurumlarının başına ya kendi yöneticilerini, ya da kendilerinden talimat almaya hazır “yerli işbirlikçilerini” getirmeye başladılar. Ülkenin dört bir yanında baskı, korku, fişleme, sindirme, yıldırma ve boyun eğdirme yöntemlerine giriştiler.

Padişah eliyle halkın arasına “yerli” hafiyeler saldılar. Öyle ki, Anadolu'nun neresinde üç kişi biraraya gelse, işgalcilerden önce kendi şehrinden, kendi dilinden, kendi dininden, bu ülkenin ekmeğini yemiş “yerli işbirlikçiler” enselerinde bitiveriyor, halkı ispiyonluyorlardı.

“Halife”ye, dinine hizmet ettiğini söyleyen bu “işbirlikçiler”, yabancıların bu işgaline ve Müslüman halka yaptığı bu zulme uşaklık etmekte nedense hiç sakınca görmüyorlardı!

Sonra vatansever subaylara el attılar. Sorgusuz sualsiz, mahkemesiz tutuklamaya, zindanlara atmaya, sürgüne yollamaya başladılar. Osmanlı'nın hukuku, mahkemeleri “baypas” edilmişti. Tutuklamalar genelde “İngiliz” askerî ve sivil makamlarının talimatlarıyla gerçekleştiriliyor, kimse “suçlu mu suçsuz mu?” diye sormuyordu.

Yabancı devletler “Kan dökmeden”, zaiyat vermeden Anadolu'yu adım adım işgal etmenin zafer sarhoşluğunu ve ölçüsüz şımarıklığını yaşıyorlardı. Düne kadar kendilerini titreten Türk Ordusu, Türk milleti, silahsız ve çaresiz ayaklarının dibindeydi işte!

Başta Atatürk olmak üzere, o devrin Paşaları, düşmana boyun eğen ve “İşbirlikçi” olan “Son Osmanlı Padişahı”nın emrinde, işgalci devletlerin himayesinde kalsalardı,

Her türlü aşağılanmayı, itilip kakılmayı, onur kırıcı taciz, iftira ve ithamları,

İşgal güçleri tarafından, daha da acısı onların talimatlarına uyan devlet görevlileri tarafından “Gözünün üstünde kaşın var” bahanesiyle yapılan tutuklamaları görmezden gelselerdi,

Tükenmiş, aç, sefil, yoksul ve çaresiz halkın aksine, en güzel maaşları almaya, en rahat hayatı yaşamaya devam edecekler, el üstünde tutulacaklardı.

Atatürk ve vatansever paşalar, “Sabrediyoruz” demediler, bütün bunlara seyirci kalmadılar! Padişah'tan umudunu kesince, çekti restini Atatürk! Verdi istifasını, kendi elleriyle kendi rütbelerini söktü attı! Çıktı Anadolu'ya. Vatansever paşalar da peşinden geldiler. Hepsi de sine-i millete döndüler. 23 Nisan 1920'de Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin kuruluşuna öncü oldular.

Görülüyor ki, Atatürk haksızlığa ve zulme “sabretseydi”, hiç kuşkusuz, bugün ne bu devlet, ne bu meclis, ne bu milletvekilleri, ne de bu hükümet olacaktı! Başkomutan gösterdi ki, istifa bazen tarihte en büyük makam ve rütbe olabilir, bir ülkeyi uçurumun eşiğinden kurtarabilir....